İktisadi düşünce tarihinin temel sorunsalı, piyasaların nasıl temizlendiği ve dengenin (equilibrium) nasıl sağlandığı üzerinedir. Adam Smith’in “Görünmez El” metaforundan Leon Walras’ın “Müzayedeci”sine kadar uzanan neoklasik gelenek, piyasa mekanizmasının –sürtünmesiz bir ortamda– arz ve talebi optimum noktada eşitleyeceğini savunur (Walras, 1874).
Ancak Türkiye gibi dışa açık ve gelişmekte olan ekonomilerde piyasa, kendi haline bırakıldığında bir dengeye değil, kaosa (yüksek volatiliteye) yakınsama eğilimindedir. Bu çalışmanın temel tezi şudur: Piyasa dengesi, ulaşılan nihai bir “durak” değil; ekonomi yönetiminin aktif, sürekli ve yüksek maliyetli müdahaleleriyle sağlanan yapay bir “sürdürülebilirlik” halidir. Bu çalışmada önerilen Jonglör Denge Modeli, bu yapay dengeyi fiziksel bir metafor üzerinden matematiksel ve ampirik olarak açıklamayı amaçlamaktadır.
Bir cevap yazın